Bazen behin aiton zahar bat eta bere bi ilobak, Josu eta Aitor. Josu altua zen, hanka okerra, lepo luzea eta oso argala. Aitor berriz oso txikia zen, buru handia eta oso potoloa. Aitona oso gaixorik zegoen, medizina batek bakarrik sendatuko zion: Orlambo izeneko medizinak, baina aitonak esan zien oso arriskutsua zela medizina hartzea, kobazulo baten barruan zegoen eta. Aitorrek esan zion aitonari:
Josu eta Aitor kobazuloaren aldamenean zeuden. Aitorrek esan zuen:
Josuk Aitor ostiko batekin sartu zuen kobazulora. Dena ilun-iluna zegoen.
Grrrrrrrrrrrrru!- orrua entzun zen.
-Zer da hori? -esan zuen Aitorrek erabat beldurtuta.
Josuk poxpolu bat zeukan eta piztu egin zuen, zer zen eta dragoi bat sua botatzen zuena! Josuk esan zuen:
Aitorrek harriak bota eta buruan jo zion dragoiari eta dragoia hil egin zen.
Aurrera segi zuten eta distira bat ikusi zuten. Orlambo medizina zen, medizina hartu eta botoi bat zegoen eta Aitorrek zapaldu egin zuen.
Harkaitzak erori ziren eta ez zegoen irtenbiderik.
Baina argi pixka bat sartu zen eta zulo horretatik atera ziren medizinarekin.
Aitonaren etxera joan ziren medizinarekin eta eman zioten aitonari.
Handik haurrera aitona, Josu eta Aitor poz-pozik bizi izan ziren.